Festival reports

Wat gebeurt er allemaal op Laughing Matters? Onze festivalreporters vertellen het je. Lees hun verslagen hieronder!

Een slok water, de juiste plek op het verder lege podium en Bram lijkt er helemaal klaar voor te zijn. Het eerste wat hij ons mee wil delen: “Niet alles wat ik zeg is grappig.” Nee okay, Bram, maar desalniettemin: Het meeste wel! En daar lijkt deze man van onder de rivieren, zoals hij zichzelf omschrijft, totaal geen moeite voor te hoeven doen. Op een eigengereide manier vertelt hij ons over zijn visie op de wereld, over alledaagse, herkenbare situaties die dan net even anders aflopen dan bij de meeste van ons, doordat Van der Velde er op zijn eigen nonchalante manier mee omgaat “Elke trendy winkel heeft wel een verkoopster die Debbie heet.”

Iedere grap wordt vooraf gegaan door een slok water, een korte en bondige situatie schets en vervolgens opgebouwd tot de punch-line. Hoewel, de meesten dan, want ook bij een natuurlijk aangeboren grappenmaker au naturel, gaat het wel eens verkeerd. Na nog een paar verwoede pogingen is Bram’s oplossing: “Ah fuck it, die grap heb ik nu toch al verkloot.” Opmerkelijk: Geen water vóór de grap!

De gelegenheid wordt gelijk even aangegrepen om ons, als publiek, via een stille sarcastische hint er op te wijzen dat we te stil zijn naar Bram’s zin. “Hé, bedankt voor het terugpraten, hè.”

Afin, misschien lag het toch aan het water, want na een nieuwe slok, is Bram weer right-on-track, wat resulteert in een verder perfecte stand-up show; met voor de tweede helft een wat mondiger publiek!

“Dames en heren, zet u schrap en houdt u goed vast:  zo dadelijk begint u reis door de wereld van Katinka.” Een dergelijke inleiding zou niet hebben misstaan als voorbereiding op de half uur durende sneltreinrit waarmee Katinka Polderman je een blik in haar dagelijkse leven geeft.

Wellicht onder het motto: Eenvoud siert; want zegt ze zelf: “Ik stik van de motto’s,” betreedt Polderman het podium met slechts een gitaar, een accordeon en haar hondje Bus(ter), slapend in de gitaarkoffer. Al snel blijkt door haar leven één thema als een rode draad te lopen, die voor vele Bossenaren een bekend begrip vormt: “De Shinoe” (o.v.v. foutieve spelling door een niet-Bossenaar).  Voor de leken onder ons legt Katinka nog even uit: “In Den Bosch is het zo: Of je hebt verkering of je gaat naar de Shinoe.”

Wat volgt is een, als een stoomlocomotief op gang komende, opeenvolging van muzikale visies en anekdotes waarbij mevrouw Polderman als een wat grofgebektere Bridget Jones, haar studentikoze levensstijl bezingt. Hierbij neemt Katinka als enige vrouwelijk comediante op het festival, geen blad voor haar mond wanneer ze de meest persoonlijke en intieme gebeurtenissen die het gevolg zijn van een avondje flink doorzakken in haar favoriete kroeg, in detail omschrijft. Openhartig wordt geen enkele minnaar-voor-één-nacht (“hoe heette die ook alweer”) gespaard, maar juist met het publiek gedeeld.

Kortom: hoewel misschien niet geschikt voor tere zieltjes, voor de doorgewinterde, niet al te preutse comedy-fan een vermakelijke muzikale en openhartige one-night-stand met Katinka Polderman!

Ruben, Ruben en Tijl komen op. Dat overkomt artiesten wel eens. Dat ze opkomen. Zoals de zon. Die komt ook op. Of andere hemellichamen zoals sterren. En hier is de cirkel rond: deze mannen zijn ook een beetje ster.

The Entry of the Gladiators; De titel verklapt eigenlijk al waar de voorstelling over gaat. Een goed begin is half werk en dus besloten deze heren een show te maken met alleen maar opkomsten. Hoewel we voor het zien van de voorstelling bij het woord gladiator een Russell Crowe in wapenuitrusting associëren, hebben we er een heel ander beeld van op het einde van de avond...

De troep gillende meisjes op de eerste rij, waaronder ook enkele verdwaalden van de mannelijke soort, kregen onmiddellijk waar voor hun geld – Ruben Nicolai in een rok – en ze waren dan ook voor de rest van de voorstelling getemd bij het aanschouwen van hun grote idolen.

Een dramatische, grappige, platte, zomerse, winterse of schizofrene opkomst. We kregen het allemaal te zien. Hoe gek je het maar kan verzinnen. Ook De Hurk – een Budget Tv left over - was aanwezig.

Geloof het of niet maar de laatste woorden van deze spectaculaire – al dan niet geïmproviseerde - voorstelling waren: “Prettige feestdagen voor iedereen”, waarna de nog niet flauwgevallen die hard fans de zaal jammer maar helaas moesten verlaten.

Cabertiers en stand-up comedians halen hun inspiratie vaak uit de dagelijkse beslommeringen; verhalen over meisjes versieren, one-night stands en gepest worden op school heeft iedere regelmatige theaterbezoeker dan ook al vaak gehoord. Maar toch is de manier waarop Peter het vertelt nieuw, verrassend en fris. Ieder verhaal heeft wel een aparte wending. Maar toch geloof je dat hij alles wat hij vertelt ook daadwerkelijk heeft meegemaakt. Door zijn sympathieke en persoonlijke manier van vertellen en steengoede grappen wint hij met gemak de stampvolle zaal van het Koningstheater voor zich.

Een stortvloed van insinuaties en lichtelijk platte grappen waren het succes voor deze voorstelling. JJ Whitehead vertelde ons prachtige verhalen en hij was blij dat er 'green leafs' aan de achterzijde van het podium hingen en er een piano stond, want daar had hij (volgens hemzelf) speciaal om gevraagd. In een oplopend tempo kregen we te horen hoe het bij een Canadees/Amerikaans vliegveld aan toe gaat, dat Michael Jackson mag "rest in pieces' en hoe je het beste kinderen kunt opvoeden. Voeg daarbij enig zelfspot, 'Sinterklous and that black dude' en het verhaal is compleet!

Martijn Oosterhuis sprak zacht en zoet gevooisd, hard en scherp, grappig en hilarisch. Quasi banale onderwerpen, zoals bijvoorbeeld stoppen met roken, werden uitgebeend en onder een humoristische microscoop gelegd. Volgens hem is de oplossing van het fileprobleem zeggen dat je vrouw aan het bevallen is, maar hij moet nog wat aan zijn oplossing sleutelen. Al na het eerste optreden had het publiek last van buikspierpijn, en het zou er alleen maar erger op worden...

De tweede comedian, Tim Fransen, is heel wat jaartjes jonger - of hij zag er tenminste zo uit - maar is daarom niet minder goed. Een Nigeria waterval van grappen overspoelt je vanaf de eerste seconden dat deze Koning van De Lach op het podium staat . Hij weet ook precies wat een vrouw nodig heeft als Valentijnscadeau, namelijk een tosti ijzer. Ja, deze jonge knaap maakte van zijn voorstelling een show met een lach en een laag.

Ook de derde humorist wist ons te bekoren met grappen over pech, ongeluk of tegenslag. Het overkomt ons allemaal, maar Tom Sligting wist een perfecte imitatie te geven van hoe je op je bek gaat als je met je fietswiel in een tramspoor terecht komt. Geen pseudo-poëtisch gewauwel dus, maar rasechte comedy.
Amen.

Deze voorstelling was een absolute topper. Gewapend met bezemstelen en allerlei andere attributen speelde Eric Koller de zaal plat. Vooral zijn mimiek en de aandacht voor de kleine details maakten het plaatje helemaal compleet. Hij liet ons onder andere zien wat een tennisbal doormaakt, en wat een haan op een toren dagelijks doet. Dit drie kwartier durende spektakel was een lust voor het oog!

Waar Henry van Loon en Op Sterk Water nog tot in de late uurtjes doorspeelden, sloot Guido Weijers om 23:00u in de grote zaal de avond af. Het was een show die weer Guido-waardig was. De mensen die al jaren naar zijn shows komen genoten zichtbaar van zijn hak-op-de-tak manier van spelen. Guido is eerlijk, recht-door-zee en met vlagen zelfs een beetje lomp. Toch wint hij zelfs met lompe en af en toe, naar eigen zeggen, vrouw-onvriendelijke grappen de harten van het publiek. Hij durft meer, zoekt de grenzen op met zijn visie op het geloof en maakt opmerkingen over baby's die eigenlijk meer op ET lijken dan op een van de familieleden. Guido heeft een duidelijk doel: mensen vermaken. Niet met hoogstaande filosofische denkwijzen, maar met herkenbare situaties en gespreksonderwerpen. Om zijn gekke bekken kun je niet heen en het zorgt voor menig betraande wangen in de zaal. Zijn anekdote over 'oma' Patricia Paay is zo makkelijk te visualiseren dat je het 16+ stempel ook ineens begint te begrijpen. De show viel in de smaak, dat werd duidelijk door een hoop aantal mensen die extact dezelfde show eerder op de dag al gezien hadden, maar erg graag terug kwamen voor ronde twee. 

Maar Guido, beloof ons één ding... de volgende keer geen ik-ben-scheel grappen meer. 

Craig was verbaasd over ons landje. Dat wij zoveel fietsten, ons fileprobleem nog niet opgelost was en dat de regering had besloten om het rookverbod in te lassen. Vooral vond hij het lastig voor de coffeeshops, waar je bepaalde 'dingen' mocht doen, maar geen sigaret roken. Hij vond het geweldig om te vertellen dat hier in Nederland vrije sex niet verboden was. Zo stelde hij zich voor dat hij met z'n vrouw hier over het strand zou lopen en ineens een paartje zou zien liggen. "OH f*ck, they're f*cking!!"  Hilariteit alom. Dit was een geweldige show, met tips voor als we ooit in Canada een beer tegen zouden komen, en dat het een vast gegeven is dat als je Canadees bent, je ook van hout houdt. Deze comedian was van het begin tot het einde geweldig, met een expressieve mimiek die echt fenomenaal was.